فیزیوتراپی پس از جراحی جمجمه که به عنوان کرانیوتومی نیز شناخته می شود، نقش مهمی در روند بهبودی بیمار دارد. تمرینات و مداخلات خاص بسته به نوع جراحی، نیازهای فردی بیمار و وجود هرگونه نقص عصبی متفاوت خواهد بود. با این حال، هدف کلی فیزیوتراپی پس از جراحی جمجمه مانند فیزیوتراپی در سرطان کمک به بیماران برای بازیابی قدرت، تحرک، تعادل و هماهنگی و بهبود توانایی عملکردی کلی است.
در مرحله اولیه بهبودی، که معمولاً در طول بستری شدن در بیمارستان اتفاق میافتد، تمرکز اولیه فیزیوتراپی بر پیشگیری از عوارض و ترویج بسیج اولیه است. این ممکن است شامل موارد زیر باشد:
تمرینات تنفسی: برای بهبود عملکرد ریه و جلوگیری از ذات الریه.
تمرینات غیرفعال دامنه حرکتی (PROM): برای حفظ تحرک مفاصل و جلوگیری از انقباضات به خصوص در گردن، شانه ها و اندام ها.
تحرک ملایم: برای افزایش تدریجی دامنه حرکت و کاهش سفتی.
آموزش تحرک تخت: برای کمک به بیماران برای حرکت ایمن در تخت و انتقال به صندلی یا ویلچر.
راهپیمایی زودهنگام: تشویق بیماران به راه رفتن به محض ایمن بودن، با کمک در صورت نیاز.
فیزیوتراپی پس از جراحی جمجمه پس از ترخیص از بیمارستان
هنگامی که بیمار از بیمارستان مرخص می شود، برنامه فیزیوتراپی تشدید می شود و بر اهداف خاص تری تمرکز می کند، مانند:
تمرینات تقویتی: برای بهبود قدرت عضلانی، به ویژه در گردن، شانه ها و اندام ها. این ممکن است شامل تمرین هایی با استفاده از نوارهای مقاومتی، وزنه ها یا مقاومت در برابر وزن بدن باشد.
تمرینات تعادلی: برای تقویت تعادل و هماهنگی که ممکن است پس از جراحی جمجمه مختل شود. این ممکن است شامل تمریناتی مانند ایستادن روی یک پا، راه رفتن پشت سر هم و تمرین پرتو تعادل باشد.
آموزش راه رفتن: برای بهبود توانایی راه رفتن و الگوی راه رفتن. این ممکن است شامل تمرین راه رفتن روی سطوح مختلف، استفاده از وسایل کمکی در صورت لزوم و رسیدگی به هرگونه انحراف راه رفتن باشد.
آموزش عملکردی: برای بهبود توانایی انجام فعالیت های روزانه، مانند لباس پوشیدن، حمام کردن، و آشپزی. این ممکن است شامل تمرینات خاص و آموزش در وظایف عملکردی باشد.
مدیریت درد: برای رفع هرگونه درد یا ناراحتی مرتبط با جراحی یا روند بهبودی. این ممکن است شامل تکنیک هایی مانند ماساژ، گرما درمانی یا سرما درمانی باشد.
مدیریت اسکار: برای جلوگیری از تشکیل بافت اسکار و بهبود ظاهر اسکار. این ممکن است شامل تکنیک های ماساژ و حرکت اسکار باشد.
ملاحظات خاص
بسته به نوع خاص جراحی جمجمه و نیازهای فردی بیمار، برنامه فیزیوتراپی ممکن است شامل ملاحظات دیگری باشد:
نقایص عصبی: اگر جراحی منجر به نقایص عصبی مانند ضعف، بی حسی یا مشکل در هماهنگی شده باشد، برنامه فیزیوتراپی بر روی تمرینات و تکنیک های خاصی برای رفع این اختلالات تمرکز می کند.
اختلالات شناختی: اگر عمل جراحی بر عملکرد شناختی، مانند حافظه یا توجه تأثیر گذاشته باشد، برنامه فیزیوتراپی ممکن است تمرینات شناختی را برای بهبود این توانایی ها به کار گیرد.
مدیریت درد: مدیریت درد یکی از جنبه های مهم فرآیند توانبخشی است. فیزیوتراپیست ممکن است از تکنیک های مختلفی برای مدیریت درد استفاده کند، مانند ماساژ، گرما درمانی، سرما درمانی و تمرینات تسکین درد.
حمایت روانی: فیزیوتراپیست همچنین می تواند حمایت و تشویق روانی را در طول فرآیند توانبخشی ارائه دهد.
مدت زمان فیزیوتراپی بعد از جراحی جمجمه بسته به هر بیمار و شدت وضعیت او متفاوت است. در برخی موارد، فیزیوتراپی ممکن است برای چندین هفته یا ماه مورد نیاز باشد، در حالی که در موارد دیگر ممکن است برای مدت طولانیتری لازم باشد.
مهم است که با یک فیزیوتراپیست واجد شرایط برای ایجاد یک برنامه توانبخشی فردی مشورت کنید. فیزیوتراپیست وضعیت بیمار را ارزیابی می کند، اهداف واقع بینانه را تعیین می کند و آنها را در روند بهبودی راهنمایی می کند.
اطلاعات تکمیلی در ارتباط با فیزیوتراپی پس از جراحی جمجمه
در اینجا چند نکته اضافی در مورد فیزیوتراپی پس از جراحی جمجمه وجود دارد:
مداخله زودهنگام: شروع فیزیوتراپی در اسرع وقت پس از جراحی برای جلوگیری از عوارض و ارتقای بهبودی بهینه بسیار مهم است.
پیگیری منظم: قرار ملاقات های پیگیری منظم با فیزیوتراپیست برای نظارت بر پیشرفت و انجام تنظیمات برنامه توانبخشی در صورت نیاز ضروری است.
برنامه ورزش در خانه: فیزیوتراپیست اغلب یک برنامه تمرینی در خانه برای تکمیل جلسات داخل کلینیک ارائه می دهد.
آموزش بیمار: فیزیوتراپیست به بیمار و خانواده او در مورد اهمیت ورزش منظم، وضعیت بدنی مناسب و سایر راهبردهای خودمراقبتی آموزش می دهد.
با پیروی از یک برنامه جامع فیزیوتراپی، بیمارانی که تحت عمل جراحی جمجمه قرار گرفته اند، می توانند پیشرفت چشمگیری در بهبودی خود داشته باشند و استقلال و کیفیت زندگی خود را بازیابند.
